Het was tegen het einde van elke schooldag hetzelfde liedje: Jannes liep bij zijn tafeltje weg, praatte als hij stil moest zijn en stoorde de andere kinderen. Meestal werd zijn onrust zo luidruchtig, dat er niets anders opzat dan hem op de gang te zetten. De juf had al van alles uitgeprobeerd: afleiden, individuele aandacht geven, zijn lievelingswerkjes op het middagprogramma zetten en gewoon negeren. Niets leek te werken.

 

En zo stond Jannes aan het eind van bijna elke schooldag met zijn neusje tegen het raam gedrukt naar buiten te kijken. Niet leuk, want hij was eigenlijk zelden bij de afsluiting van de dag aanwezig. Dus werd Jannes gedrag besproken in het team. 

 

Was Jannes misschien gewoon moe? Zou hij wel voldoende slaap krijgen? De gezinshuisouders werden hierover gebeld. En hoe Jannes gedrag thuis was, werd gevraagd. Zijn gedrag werd door de gezinshuisouders niet herkend. En moe? Hij sliep als een roosje en  kwam alleen zijn bed uit, als hij ziek was. Op aandringen van de juf werd Jannes slaapgedrag toch  beter in de gaten gehouden. De innerlijke onrust had mogelijk ook met ADHD te maken, misschien toch maar eens overwegen om onderzoek te laten doen, liet de school weten aan Pieter en Paula.

 

...

Het is drie uur ’s middags, Jannes staat weer eens met zijn neusje tegen het raam, terwijl zijn klasgenootjes in de klas aan het opruimen zijn. “Het is weer zover” denkt de leerkracht, die langs komt lopen. In een opwelling gaat ze naast Jannes staan, drukt haar gezicht tegen de ruit en kijkt naar buiten en vraagt: “Wat zie jij?”En Jannes zegt: “Nog geen papa Pieter.” “Hm”, zegt de juf, “het is nog iets te vroeg voor papa Pieter, het is nog geen half vier”. “Ik kan toch nog geen klokkijken”, zegt Jannes.  En zo blijven ze even samen staan, tot de auto van papa Pieter het schoolplein op komt rijden. Jannes schoudertjes zakken naar beneden, hij zucht en draait zich om naar de klas. “Ik wil nu wel weer naar binnen, zou dat mogen?”

 

Een week later worden Pieter en Paula gebeld: dat onderzoek naar ADHD hoeft toch niet aangevraagd te worden.  Jannes kon weer gewoon in de klas blijven.

De oplossing? Hij mag elke middag als hij onrustig wordt even  naar de gang om te kijken of papa Pieter er aan komt, daarna doet hij weer gewoon mee. “Tsja”, zegt Pieter, “ook al is het voor iedereen heel vanzelfsprekend dat ik Jannes al een jaar elke dag kom ophalen, voor hem is het dat niet”.

 

Reageren kan via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..

De Rudolphstichting heeft compassie voor kwetsbare kinderen en wenst dat elk uithuisgeplaatst kind de kans krijgt om op te groeien tot een zelfredzame en evenwichtige volwassene.