Toen Peter als kind bij ons kwam wonen, waren wij in dat jaar het derde gezinshuis waar hij geplaatst werd. Hij had frequent contact met zijn moeder en is na tweeënhalf jaar weer bij haar gaan wonen. Peter is nu in de dertig, is getrouwd, heeft 3 kids, een hond, een huis en een baan.

Toen ik hem vroeg, wat hem het eerst te binnen schoot over de periode bij ons, zei hij: "dat ik geen mama en papa tegen jullie mocht zeggen."

 

Ik was even stil en vroeg hem om toelichting. Voordat hij bij ons kwam, woonde hij in een logeerhuis waar hij 'papa en mama' zei tegen de opvoeders. "Toen ik bij jullie kwam, vroeg ik aan jullie of ik papa en mama mocht zeggen, maar jullie vonden dat niet goed."

Ik vroeg hem of we dat ook uitgelegd hadden.

"Ja", zei hij, "jullie zeiden dat ik al een papa en mama had."

"Wat vond je daar dan van?" vroeg ik hem.

"Ja, of ik dat zelf niet wist. Ik wilde ook niet dat jullie mijn echte ouders zouden worden, ik wilde het gevoel hebben dat ik erbij mocht horen, dat ik bij jullie mocht horen. Doordat jullie dat niet goed vonden, voelde ik me minder geborgen."

 

Ik vertel dit verhaal aan twee andere dertigers, die ook in een gezinshuis hebben gewoond. In de veronderstelling dat zij er heel anders over denken. Ik vraag hen om een reactie. Ze kijken me aan en beamen allebei dat zij dat ook zo gevoeld en ervaren hebben. Geen van beiden heeft ooit gevraagd om papa en mama te zeggen, maar zij kennen anderen die dat wel deden en die waren daarover nooit in de war.

"Wij weten toch dat we eigen ouders hebben en ouders bij wie we wonen. Wij weten toch heel goed het verschil, ook al zouden we hen allebei papa en mama noemen."

Ook hier was ik even stil van.

 

Toen en ook nu is het 'not done' om kinderen papa en mama te laten zeggen, want dat kan kwetsend zijn voor de ouders van het kind. En we denken dat het verwarrend is voor kinderen. Soms zijn er ook aarzelingen, omdat de opvoeders het zelf graag willen en dan motieven hebben waarvan het maar de vraag is of het kind dat goed doet.

Maar ik vraag me steeds vaker af of we vanuit deze overtuigingen niet iets heel erg over het hoofd zien: dat kinderen aan de woorden 'papa en mama' een andere waarde hechten dan wij dat doen. Onze Peter deed dat in ieder geval wel.

 

Hou me ten goede: ik pleit niet voor het ten allen tijde papa en mama laten zeggen van kinderen in pleeggezinnen en gezinshuizen. Ik pleit er wel voor om  onze overtuigingen hierover eens goed tegen het licht te houden. 

 

Reageren kan via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..

De Rudolphstichting heeft compassie voor kwetsbare kinderen en wenst dat elk uithuisgeplaatst kind de kans krijgt om op te groeien tot een zelfredzame en evenwichtige volwassene.