Een collega en haar man ondersteunen regelmatig een gezinshuis: door op te passen als de gezinshuisouders een avond weg gaan; door een kind extra aandacht te geven en mee te nemen naar hun vakantiehuisje aan zee; door met 2 kinderen naar de dierentuin gaan. Ik gun ieder gezinshuis (volwassenen en kinderen) zo’n extra gezin in het netwerk!

 

En nu hebben ze voor het eerst een heel weekeind in het gezinshuis voor alle kinderen gezorgd. Ze hadden het heel leuk gevonden, zowel zij en haar man als de kinderen. “Maar poeh, wat ben je dan afgedraaid na zo´n weekeindje”, verzuchtte ze. “En waar word je dan vooral moe van?”, vroeg ik haar. “Tsja, niet van de kinderen of van alle praktische dingen, maar vooral dat ik graag wil dat het een goed weekeind is voor iedereen, dat iedereen het naar zijn zin heeft, gewoon dat alles goed gaat. En eigenlijk ben ik me er de hele tijd van bewust ben dat het een hele grote verantwoordelijkheid is die ik draag.”

 

Ik begrijp precies wat ze bedoelt, dit is zo precies waar het voor mij ook omdraaide toen ik de zorg voor kinderen van een ander op me had genomen. Een groot huishouden runnen is pittig, moeilijk gedrag een uitdaging, goed je balans houden een voortdurende klus, maar de verantwoordelijkheid over kinderen die je soms onvrijwillig zijn toevertrouwd… Dat vond ik het zwaarste van gezinshuisouder-zijn.

 

Ik weet nog dat ik slecht geslapen had nadat één van de aan onze zorg toevertrouwde kinderen van de keldertrap was gevallen. Het was gelukkig goed afgelopen, maar ’s nachts kwamen alle akelige scenario’s voorbij. De volgende ochtend was ik op de koffie bij de buren. Een gezin met een boerenbedrijf. Ze vonden dat ik er niet zo uitgeslapen uitzag en heb toen maar verteld hoe het kwam.

 

Eerlijk gezegd ging ik ervanuit dat zij het wat overdreven zouden vinden dat ik daar nachtmerries van had gehad. Het was tenslotte goed afgelopen… Maar boer-buurman knikte en zei laconiek: “Ja wijffie, zo gaat dat: op vee van een ander ben je altied zuuniger!”

 

 

 

De Rudolphstichting heeft compassie voor kwetsbare kinderen en wenst dat elk uithuisgeplaatst kind de kans krijgt om op te groeien tot een zelfredzame en evenwichtige volwassene.